پـــرنـیـان

ادامه دارد ...

minooparniyan — Thu, 03 Sep 2009 05:45:18 GMT

برای بودن با شما همیشه بهانه دارم!!

تکه ای از بهشت جایی دنج در این جهان برای با هم بودن!

منتظر دیدار شما در تکه ای از بهشت هستم.

دوستان عزیزم این وبلاگ دیگه به روز نمیشه. خوشحال میشم شما رو در تکه ای از بهشت ملاقات کنم. لینک آن در بالا قرار دارد.

پایان

minooparniyan — Sun, 02 Aug 2009 15:32:18 GMT

پـایـان

خداحافظی

minooparniyan — Sun, 26 Jul 2009 19:55:18 GMT

خدای من

بر من ببخش که این همه وقت خودم را گول زدم.

پ.ن:با تشکر از حضور گرانقدر شما دوست عزیز. برای همه شما آرزوی موفقیت دارم. در پناه خدا باشید.

مناجات جمعه ای!

minooparniyan — Fri, 24 Jul 2009 14:49:25 GMT

الهی چه رسوایی از این بیشتر که گدا از گدایان گدایی کند؟

مناجات های شیخ حسن آملی

چیزی شبیه وقت مرگ

minooparniyan — Thu, 23 Jul 2009 08:37:18 GMT

ساعت یازده و نیم ِ صبحه. روز پنجشنبه و من تعطیلم. توی خونه تنهام. سکوت همه جای خونه رو گرفته و فقط گاهی صدای رد شدن ماشینی از خیابون روی فضا خط میندازه ...

یه جوریَم! از اون جورهایی که فکر میکنم آدم باید دم ِ مرگش باشه! دقیقاً بی هیچ بیم و بی هیچ امیدی! بی هیچ دلتنگی یا نفرتی! بی هیچ فکری. هیچی ... هیچی. انگار همه کارهایی رو که باید، کردی ... مثل وقتی که آخرین برگ کتاب رو میخونی و جلدشو می بندی ... با خودت کنار میای و تو سکوت غرق میشی ...

دو روزی هست که نمیدونم چرا مدام به یاد رضا می افتم. یاد اون روز بارونی پاییز. توی تاکسی ... و تنها یه تصویره که مدام تکرار میشه، تصویر دستم که توی دستش بود و نوازش آروم انگشتهام ... در حالیکه به من نگاه میکرد، و رد نگاه من که از روی دستها به خیابون خیس پشت شیشه دوخته شد ... هر دو میدونستیم که دیگه همه چیز تموم شده ...

صدای افتادن کلید به در، منو از این دنیای ساکن میکنه و پرت میکنه وسط گود ...

دوباره زندگی ...

پرسش سبز

minooparniyan — Tue, 21 Jul 2009 15:16:18 GMT

بارها و بارها در برابر هم گریستیم،

تو؛ صبور و بی صدا . من؛ مثل بچه ها، بی شکیب.

بارها و بارها خنداندی و خندیدم،

تو؛ با دلی مهربان و بزرگ اما غمگین. من؛ سرخوش و بی خیال.

بارها و بارها پرسیدم و پاسخ دادی،

من؛ پر هیاهو و مضطرب. تو؛ آرام و مطمئن.

بارها و بارها افتادم و دست گرفتی،

من؛ نالان و ناامید. تو؛ بخشنده و استوار.

و راه نشان دادی ...

راهی سبز. ... سبز ِ سبز.

حالا بیا،

بیا و به این پیچک کوچک جواب بده،

وقتی که با چشمهای پرسشگر سبزش از من می پرسد: " آدمی چیست؟ "

و من، تنها دلم میخواهد تو را نشانش دهم.

پ.ن: این پست رو، من و پیچک با هم نوشتیم، برای تو.

"خود را بیاد می آورم
زمانی که پرنده ای کز کرده در گوشه ی قفسی باز بودم
تو را بیاد می آورم
زمانی که با آسمان آشتیم دادی
زمانی که به من پرواز را آموختی
زمانی که مرا به پرواز در آوردی
زمانی که از دور مهربانانه چون مادری برای فرزند
نگران به پروازم می نگریستی
و چون نگاه به نگاهت می دوختم , لبخند می زدی
زمانی که ...
زمانی که زمان جا می ماند از مهربانی تو
با کدامین واژه ها به وصف تو برسم
ای که قطره ای از دریای مهر ِ مهربان ترینی
تا یادم آورد اگر من از اوغافل شوم او از من غافل نمی شود
اگر من به او پشت کنم او منتظر می ماند تا روی بر گردانم
اگر من بنده ی او نمانم او خدای من می ماند
و من خدا را دوست نمی دارم
و من خدا را عشق نمی ورزم
حتی عاشقانه دوستش هم نخواهم داشت
اینان کمتر از آنند که صدای دل مرا به خدا برسانند
خداوندا ...
خداوندا...
خداوندا... "

امضاء : " تو "

و عشق شهامت رفتن است

minooparniyan — Sat, 18 Jul 2009 16:18:18 GMT

وقتی که بهم میگی : " من بهت ایمان دارم ."

قدمهامو محکم تر از همیشه برمیدارم.

و عشق شهامت رفتن است، تنها رفتن، برای یافتن آنچه که باید یافت. چه خوب که هر زمان به عقب رو میکنم نگاه استوار تو بدرقه راهم است.

مکث

minooparniyan — Wed, 15 Jul 2009 16:12:18 GMT

از لابه لای این همه فیلم که این روزا مسلسل وار مغز آدمای روبروی تلویزیون رو نشونه میره!! هفته گذشته یه تیکه از فیلم سراسر سانسور " ندای درون " بدجوری منو گرفت!

صحنه اینطوری بود که نقش اول داستان بعد از اینکه به واسطه بی خانمان شدن و دیدن سختی های زیاد، تازه خودشو پیدا کرده بود و به یه گفتگوی درونی با خودش رسیده بود،و تونسته بود با نوشتن این گفتگوهای درونی و چاپ اونها به عنوان یک کتاب، به ثروت هنگفتی برسه! ... یه باره ته فیلم وقتی که از شیشه ماشین به بیرون نگاه میکنه، خودشو می بینه که به نرده پله های پارک تکیه کرده، با همون لباسهای مندرس کارتن خوابها! آهسته از ماشین پیاده میشه و میره کنار خودش وامیسته! ... کمی به خودش نگاه میکنه، به چشم های خودش وچهره خسته اش که ناامیدی درش موج میزنه ... بعد به خودش لبخند میزنه ... لبخندی از سر دوستی ... انگار برای اولین بار میخواد با خودش آشنا بشه ! ... و بعد با هم راه می افتن و شونه به شونۀ هم از پلکان پارک پایین می یان! *

تصور یه همچین اتفاقی ... یه جورایی ته دلمو قلقلک میده! میرم جلوی آینه و به خودم نگاه میکنم! مثل اینکه برای اولین بار با یه آدم غریبه برخورد کردم و سعی میکنم بهش لبخند بزنم!! از خودم می پرسم : "ازش خوشت اومده؟! میخوای باهاش دوست بشی؟!" بعد دوتایی از حرف من پقی می زنیم زیر خنده!! دلم یه لحظه هوس داشتن یه آبجی رو میکنه! ... به چشماش که نگاه میکنم یه باره دلم براش میسوزه! ... یه جوریه! حتی هنوز برای خودشم ناشناخته ست!

۲**

اینروزا خیلی سعی میکنم در زمانهایی که بخاطر شرایط محیطی یه باره بهم می ریزم و آشفته میشم، خودمو به صبر دعوت کنم! به خودم میگم : "هی آروم باش! چه خبره؟! آرومتر ... آرومتر ... چیزی نشده که اینطوری میکنی! ... خودتو حفظ کن ..." و بعد انگار همه چیز توی یه خلاء نه یه حفره زمانی کنار دستم ناپدید میشه! و انگار که از اول اصلا نبوده. البته این اتفاق یه باره نمی افته، مدتی زمان نیاز داره اما مهم اینه که نهایتا باعث میشه بتونم خودمو کمی کنترل کنم و دیگه تمام روزم رو خراب نمیکنم ... یا بدتر از اون؛ اوقات همه آدمای دور و برم رو ...!

۳**

دارم سعی میکنم خودمو جای تو بذارم!

وقتی که دلم برات تنگ میشه، با خودم حرف میزنم!!

فقط ~~دیوونه ها~~ هستن که داشته هاشونو در حسرت نداشته ها، از دست میدن! و منم گاهی وقتها خیلی ~~دیوونه~~ میشم!!(یکی از دوستان اعتراض داشتند به کاربرد کلمه "دیوانه" در این خط. حق هم دارند، به قول ایشون دیوانه ها عالم قشنگی دارن که ماها رو توش راه نمیدن! و خوب نیست درباره شون اینطور گفت! پس اصلاح میکنم : " فقط آدمهای بدبخت و بیچاره هستند که داشته هاشونو ... " )

*الان که دوبار پستمو خوندم فهمیدم که چقدر توی تعریف فیلم معرکه ام!!

**ضمنا فهمیدم که این روزا چقدر من دارم سعی میکنم!!

اثری از Auguste Rodin پیکرتراش بزرگ فرانسوی

بهت ثابت کردم

minooparniyan — Sat, 11 Jul 2009 20:17:18 GMT

~~گفتی نگاه کن، نگاه کردم.~~

~~گفتی صداش کن، صداش کردم.~~

~~فهمیدم!!~~

~~فهمیدم ؛ همه دار و ندارم، ... همه سرمایه ام توی این هستی فقط توئی!~~

~~توئی که دوستم داری و اجازه میدی دوستت داشته باشم ...~~

~~دیدی بهت ثابت کردم!~~

بعد نوشت:

... : گاهی حرف گزاف میزنی تو!... تو و عشق؟!!... کجا بودی تا حالا؟!! ...

ای یوسف خوش نام ما، خوش میروی بر بام ما

ای درشکسته جام ما، ای بر دریده دام ما

ای نور ما، ای سور ما، ای دولت منصور ما

جوشی بنه بر شور ما، تا مِی شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما، ای قبله و معبود ما

آتش زدی بر عود ما، نظاره کن بر دود ما

ای یار ما، عیّار ما، دام دلِ خمّار ما

پا وا مکش از کار ما، بـستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل، جان میدهم چه جای دل

وز آتش سودای دل، ای وای دل، ای وای دل ...

عشق حقیقتی ازلی ست و کلمات در بیان حقایق، می سوزند و معنی خود را می بازند. این " تو " که اینهمه در قید یافتن معنایش هستی، هم منم، هم تو، و ما هر دو، اوئیم!! که عشق یعنی او.

نقاشی

minooparniyan — Wed, 08 Jul 2009 21:00:18 GMT

اثر : Lawrence Alma-Tadema