پـــرنـیـان

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نـکـنی بنیادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نـکنی فرهادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

یار بیگانه مشو تا نـَبـُـُری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

 ....

پ.ن: این روزها وقتی به عاشقانه ها گوش میدهم با خودم فکر میکنم که شاعر واقعا چقدر عاشق بوده که تونسته این طور شعر بگه!! و بخاطر نگاه کردن به این زیبایی و عشق، احساس آرامش میکنم.

عشق زیباست! زیبا !! مثلا این ترانه : اگه از عشق میشه قصه نوشت/ میشه از عشق تو گفت... ترانه از قمیشی ِ. بهتره خودتون امتحانش کنید.

گفتا من آن تـُرنجم کاندر جهان نگنجم

گفتم به از ترنجی لیکن به دست نیایی

گفتا تو از کجایی کآشفته می نمایی

گفتم منم غریبی، از شهر آشنایی ...

لابه لای آینه کاری های سقف به دنبالش گشت،

اما نبود ...

به اسلیمی ها نگاه میکرد و پی ردی از او میان پیچ و تاب برگها بود،

اما نمی یافت ...

دانه های تسبیح یک به یک از میان انگشتانش رد می شدند و با هر دانه نام او را بلندتر از قبل صدا میکرد،

اما جوابی نمی آمد ...

دوباره نگاهش را به هالۀ سبز و نقره ای ضریح انداخت و اینبار از پشت پرده اشک، پرتمناتر از همیشه صدایش زد، اما باز ...

با صدایی از سر سجاده بلند شد:

-          : " می یای باهم دعا بخونیم؟ "

شروع به خواندن دعا کردند، حتی کلمه های دعا نیز بر زبانش سنگینی میکرد.

جستجویش میکرد، برای اثبات خودش – که لااقل کمتر از قبل نشده باشد -  اما باز...  

و دعا تمام شد و چیزی نیافت.

صدای محزونی از گوشه حرم می آمد، مرد نابینا میخواند ...

نفهمید از چه زمان دستش را در دست گرفته بود و او را که آرام آرام میگریست، تسلا میداد، صدا هم چنان ادامه داشت و هق هق بیصدای او نیز ... و تسلای دستهای او ...

... و دستش بود که یافت ...

هر آنچه را که در تمامی آینه کاری ها و اسلیمی ها و سبز و نقره ای ها به دنبالش بود ... .

  پ.ن (۱): امروز یه دیدار به یاد موندنی با چند تا از دوستان بلاگی عزیزم داشتم، همون دوستانی که میخواستم برای دیدنشون به سفر برم! آره برای خودم هم جالب بود، با اینکه من به این سفر نرفتم اما این دوستای گلم بودن که به تهران اومده بودن و فرصتی دست داد تا دیدارها رو تازه کنیم و از این بابت خیلی خوشحال شدم!

پ.ن (۲): حتما یه سر به وبلاگ سعید بزنید! بزرگترین شاهکار حکومت نهم رو اونجا می بینید!!

پ.ن (۳): بر پادشاه خوبان واجب وفا نباشد ... ای زرد روی عاشق تو صبر کن وفا کن!

رها میکنم

همه چیز را -

بی بیم، بی امید.

هر چه تو بخواهی.

  - جز این غم نمناک ...

بعد نوشت: این روزها با شنیدن این ترانه نامجو بدجوری دلم می لرزه ... صدای گرمش ... سوز آهنگش ... لحظه های آدم رو ....

ای ساربان

ای کاروان

لیلای من، کجا می بری؟

با بردن لیلای من

جان و دل مرا می بری

ای ساربان کجا می روی؟

لیلای من چرا می بری؟

در بستن پیمان ما تنها گواه ما شد خدا

تا این جهان بر پا بود این عشق ما بماند بجا

ای ساربان کجا میروی؟

لیلای من چرا میبری؟

تمامی دینم به دنیای فانی

شراره عشقی که شد زندگانی

به یاد یاری خوشا قطره اشکی

به سوز عشقی خوشا زندگانی

همیشه خدایا محبت دلها

به دلها بماند بسان دل ما

که لیلی و مجنون فسانه شود

حکایت ما جاودانه شود

تو اکنون ز عشقم گریزانی

غمم را ز چشمم نمیخوانی

از این غم چه حالم نمی دانی

پس از تو نبودم، برای خدا

تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سختی ز شاخه غم

گل هستی ام را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی

که در پای طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش

ز خشم طبیعت شکسته ...

پ.ن: قرار بود توی تعطیلات برم مسافرت، شور و شوق قشنگی داشتم خصوصا که میتونستم تعدادی از دوستان بلاگی رو هم ببینم، اما ... حالا قراره برم سرکار.

با تو

بی تو

همسفر سایه خویشم و به سوی بی سوی تو می آیم

معلومی چون ریگ

مجهولی چون راز

معلوم دلی و مجهول چشم

من رنگ پیراهن دخترم را به گل های یاد تو سپرده ام

و کفش های زنم را در راه تو از یاد برده ام

ای همه من

کاکل زرتشت

سایبان مسیح

به سردترین ها

مرا به سردترین ها برسان

حسین پناهی

پ.ن : این روزها احساس میکنم هر لحظه خالی میشوم از چیزی ... چیزی که میدانم و نمیدانم چیست! اما هر لحظه که میگذرد خالی ترم از قبل.

مقابل آینه ایستاده ای، چیزی جز خودت درون آینه نیست! آینه تو هستی و بس، هر بار این قصه تکرار میشود، و تو هیچ وقت نخواهی فهمید آینه کیست!

بارها به این موضوع فکر کردم که چرا آدمها وقتی که در مقابل هم قرار میگیرن رفتاری شبیه به هم نشون میدن؟ اگر آدم شر و شوری باشی حتی ساکت ترین افراد هم در مقابلت از خودشون شیطنت نشون میدن، اگه آدم غمگین و توداری باشی حتی خوش مشرب ترین آدمها هم در برابرت که قرا ر میگیرن مثل تو ساکت و تودار میشن! و همینطور اگر خوب باشی حتی یه آدم بد هم در مقابلت خودشو خوب جلوه میده ...؟! و خیلی از وقتها هست که بالاخره تو نمی فهمی که این آدمها واقعا چه شخصیتی دارن! و بارها از دیدن اونها در برابر افراد دیگه یا موقعیتهای دیگه و تناقضی که در رفتارهاشون دارن، متعجب و سرخورده میشی! نمیدونم این چه خاصیت بشرِ که خیلی خوب خودشو با شرایط محیط تطبیق میده! همیشه وقتی به این موضوع فکر میکنم ناخودآگاه یاد ماهی های مرکب میافتم (همون هشت پاها) که با قرار گرفتن توی محیط های مختلف رنگ عوض میکنن!

این درحالیه که نمیدونم اصلا باید اینطور بود یا نه!؟ منظورم اصلا این نیست که آدم باید تک بعدی باشه! نه. اما همش فکر میکنم که ظاهر سازی هم تا چه اندازه میتونه دوام داشته باشه؟ و دلیلش اصولا چیه؟ چرا ما باید خودمون رو آدمی به غیر از اونی که هستیم نشون بدیم؟ و در نهایت بعد از گذشت سالها از عمرمون، آیا دیگه چیزی از خود واقعی مون به یاد می یاریم؟! همه ما لحظه هایی رو تجربه کردیم که با خود واقعی مون در هماهنگی و تعامل خوبی بودیم و لذت این لحظه ها فراموش نشدنی بوده! پس چرا باید این لذت رو بارها تکرار نکنیم؟!

پ.ن: بالاخره رفتم یه کارت صدای دیگه نصب کردم، حالا تازه دارم میفهمم قبلاً چی گوش میدادم!! یچ حالی میده ولوم آهنگتو اونقدر بالا ببری تا داد همه دربیاد!! گاهی هم دیوونه بازی خوبه! خصوصاً اگه خسته باشی!

هر چه مانع خیرست، بداست

و هر چه حجاب راهست، کفر مردانست،

راضی شدن از نفس بدانچه او را دست دهد،

و با او ساختن طریق سلوک عجز است،

و به خود شاد شدن، تبه است،

و اگر نیز بهر حق باشد، بکلی روی بحق آوردن خلاصست.

                                               شیخ شهاب الدین سهروردی

                                                  رساله لغت موران

یک

باران می بارد.

با این دو نفره بودن هوا ...

من تنها!

تو تنها!

دو

و چتر چه بی وقفه می گرید!

چرا که تو ...

با کسی قسمتش نکردی!!!

*میلاد تهرانی

پ.ن : الان زمان سکوت نیست!

چند روز پیش این متن کوتاه رو در شماره 124 مجله موفقیت خوندم، گفتم شاید شما هم از خوندنش لذت ببرید:

فلسفه مورچه

سال هاست که من به کودکان مفهومی ساده اما قدرتمند می آموزم: " فلسفه مورچه ". به نظر من هر کسی باید دربارۀ مورچه ها مطالعه کند. آنها یک فلسفه چهاربخشی شگفت انگیز دارند،که اولین بخش آن این است: " مورچه ها هرگز تسلیم نمی شوند." فلسفه خوبی است. اگر آن ها به سمتی پیش بروند و شما سعی کنید متوقف شان کنید به دنبال راه دیگری میگردند. بالا می روند، پایین می روند، دور می زنند. آن ها به جست و جوی خود برای یافتن راهی دیگر ادامه می دهند. چه فلسفه کارآمدی؛ هرگز از جست و جوی راهی که تو را به مقصد مورد نظر می رساند دست نکش.

بخش دوم: مورچه ها کل تابستان را زمستانی می اندیشند. این نگرش مهمی است. نمی توان این قدر ساده لوح بود که گمان کرد تابستان برای همیشه ماندگار است. پس مورچه ها وسط تابستان در حال جمع آوری غذای زمستان شان هستند.

یک حکایت قدیمی می گوید: " خانه ات را در تابستان بر روی شن نساز. " چرا به این پند نیاز داریم؟ زیرا مهم است که آینده نگری کنیم. در تابستان باید فکر توفان را هم بکنیم. باید هم چنان که از آفتاب و شن لذت می برید به فکر سنگ و صخره هم باشید.

سومین بخش از فلسفه مورچه این است: مورچه ها کل زمستان را تابستانی می اندیشند. این هم مهم است. در طول زمستان مورچه ها به خود یادآور می شوند که " این دوران زیاد طول نمی کشد؛ به زودی از این جا بیرون خواهیم رفت." و در اولین روز گرم، مورچه ها بیرون می آیند. اگر دوباره سرد شد آن ها برمی گردند زیر، ولی باز در اولین روز گرم بیرون می آیند. آن ها برای بیرون آمدن نمی توانند زیاد منتظر بمانند.

و اما آخرین بخش از فلسفه مورچه : یک مورچه در تابستان چه قدر برای زمستان خود جمع می کند؟ هر چه قدر که در توانش باشد! چه فلسفۀ باورنکردنی ای، فلسفۀ: " هر چقدر در توانایی ات است." وای! چه فلسفۀ فوق العاده ای ست فلسفۀ مورچه. هرگز تسلیم نشو، آینده را ببین، مثبت بمان و همه تلاشت را بکن!

جیم ران - علی معتمد

دلم برای خودم تنگ است!

دلم برای درخت، سنگ، آب، پرنده ...

دلم برای هر آنچه واقعی است تنگ شده است!

اگر اهل عمق باشی،وقتی که روی سطح می افتی احساس خفگی میکنی!

دوست داری دوباره به عمق برگردی و گم شوی،

در عمق همه چیز تاریک و ساکت و سرد است،

در عمق همه چیز واقعیت دارد و شکی در آن راه ندارد،

در عمق همه چیز بدوی است،

همه آنچه از اول بوده و هست و خواهد بود،

دلم برای عمق تنگ است!

برای بطن، برای تاریکی و سرما و سکوت!

و در عمق سبزینگی حیات هست،

حضور آرامش بخش حامی ازلی تو،

و در بطن محبت و عشقی خالص و ناب است که کاستی در آن راه ندارد

و در بطن همه چیز ساده است و بی آلایش،

در عمق چیزی تو را سردرگم و پریشان نمیکند

و کسی نیست که همه بودن تو را به یکباره زیر سوال ببرد!

که تو را انکار کند و از تو بخواهد که نباشی، آنگونه که هستی و آنی باشی که او و اوهای دیگر میخواهند ...

در بطن همه چیز خوب است و اطمینان بخش!

دلم برای بطن تنگ است ...

اینها همه آرزوهای قلبی من است برای تو ، هر چند از زبان انسانی دیگر، اما از دل من هم .